Door Marc Giesselink - NLMagazine/Sport, voetbal - Hoewel slechts minder dan 10 jaar een onderdeel van het topvoetbal, heerst het gevoel dat de Video Assistant Referee (kortom de VAR) al jaren aanwezig is in de hoogste voetbalcompetities. En daarmee een extra zondebok heeft gecreëerd ten aanzien van de beslissingen van het scheidsrechters team.
Zeker als de beruchte buitenspellijnen digitaal worden getrokken; menig aanvaller heeft er de pest in als blijkt dat zijn veter dichter bij het doel is dan de neus van de tegenstander. De discussie of dat eerlijk is of dat het VAR system weer in de ijskast moet, is zo oud als de implementatie van het hulpmiddel
Wat waarschijnlijk menigeen niet weet is dat onze eigen Eredivisie aan de wieg heeft gestaan van de ontwikkeling van de Video Assistant Referee. In het seizoen 2012/13 werd in Nederland onderzocht welke aanpassingen er nodig zouden zijn om de VAR te implementeren. Met een positief gevoel, werd in 2014 door de KNVB voorgesteld aan de International Football Association Board (IFAB) om een meer uitgebreide studie te maken. Deze studie zou dan moeten aangeven hoe het gerechtelijke systeem aangepast diende te worden.
Grootschalige invoering van de VAR in de toonaangevende competities was in het seizoen 2018/19. In Nederland hadden PEC Zwolle, op bezoek bij Heerenveen de primeur. Het supportersgilde was het in die eerste wedstrijd al niet helemaal eens met de adviezen van de VAR. Het leermomentje daarbij was dat de VAR beter NIET in de nabijheid van het stadion zou moeten worden geplaatst. Gelukkig liep het af met een sisser. Maar mocht er interesse zijn om de beslissingen letterlijk aan te vechten..... Net als andere landen, heeft de KNVB tegenwoordig ook één centraal centrum waar de VAR scheidsrechterteams zich bevinden: het KNVB Replay Center in Zeist.
De VAR is niet iets nieuws in de sportwereld. Bij American Football weet men niet beter. En ook bij ijshockey (1991); rugby (1996) en cricket (2001); tennis (2002); veldhockey (2009) en volleybal (2012) es het reeds gemeengoed.
Hoewel het ingrijpen van de video-scheidsrechter aanzienlijke consequenties kan hebben voor het overige spelverloop en mogelijk uitslag, blijft de leidsman binnen de lijnen de baas. Het is zijn of haar beslissing die uiteindelijk doorslaggevend is.
Daarom is het mogelijke ingrijpen van de VAR beperkt tot 4 situaties. Wel of geen strafschop is alom bekend. Zo ook wel of geen directe rode kaart. En daarnaast of het wel of geen doelpunt is. De vierde mogelijke ingreep is minder bekend; in het geval een kaart (geel of rood) aan de verkeerde speler wordt toegekend.
Maar waarom is er toch zoveel strijd over het nut van de VAR. Zonder onmiddellijk te controleren, is het aantal juiste beslissingen, dat het spel eerlijker maakt, groter dan het aantal foutieve beslissingen. Daarnaast blijft het, met alle camera’s die tot een snel advies van de VAR naar de veldscheidsrechter moeten komen, mensenwerk. Zeker als het gaat om de toekennen of het intrekken van een strafschop. Lastig. Misschien moet er ook een chip in de mouwen van het shirt van de spelers om te beoordelen of de bal met de hand of arm wordt beroerd......niet praktisch.
In Noorwegen hebben de 32 profclubs in meerderheid ingestemd met de afschaffing. Toch wordt het VAR systeem behouden, omdat het nationale congres met 321 tegen 129 voor het behoud van de SAR heeft gestemd.
Gezien de soms grote financiële belangen, en de toenemende snelheid van het spel alsmede het eerlijker worden van het spel is het voor mij duidelijk:
VAR – Een goed idee!
