Zuivere speeltijd

Het, voor de hand liggende straffen van individuele spelers of zelfs hele teams, leidde niet tot het gewenste resultaat en ontegenzeggelijk leed de amusementswaarde daar aanzienlijk onder.

Na enige experimenten werd besloten om zuivere speeltijd uit te proberen. Hierbij wordt de tijd stilgezet zodra er sprake is van een spelonderbreking.  Afhankelijk van de competitie wordt er gebasketbald gedurende 4x 10 minuten of 4x 12 minuten zuivere speeltijd. Hierdoor wordt het spel niet vertraagd door langzame spelhervatting of blessure behandelingen.

Tegelijkertijd werd rond die periode ook de 24 seconden regel ingevoerd om te voorkomen dat een team dat voorstaat, de bal alleen maar rondspeelt. De regel geeft het aanvallende team 24 seconden de tijd om een scoringspoging te doen. En als er geen scoringspoging wordt gedaan, is de bal voor de tegenstander.

In 1979 werd een andere interessante regel ingevoerd in de Amerikaanse NBA: als er vanaf een bepaalde afstand werd gescoord, kreeg de aanvallende partij geen 2-punten, maar 3-punten.

De minimale afstand van deze 3-punter lijn ligt volgens de NBA regels zelfs verder dan internationaal: 7,24 meter tegen 6,75 meter.

Enigszins onduidelijk of de FIFA, UEFA of misschien zelfs de KNVB getest heeft of zuivere speeltijd zou kunnen worden geïntroduceerd. Natuurlijk, als mijn favoriete team onder druk staat om het gelijke spel, of misschien zelfs de marginale voorsprong tot het einde kan behouden, ben ik het helemaal eens dat het spel op allerlei wijze wordt onderbroken. Traag ingooien of een doelschop die soms wel een minuut duurt voordat hij wordt genomen. Een Schwalbe, of gewoon een kleine overtreding waarbij de speler schijnbaar zwaar geblesseerd is geraakt. Wisselspelers gedurende “the dying moments” inbrengen. Het uitbundig protesteren bij de scheidsrechter, zonder reden.

Al deze vertragingstactieken worden nutteloos zodra ook voetbal overgaat op zuivere speeltijd.

Daarnaast is het ongetwijfeld ook best mogelijk om een regel in te voeren, waarbij binnen een bepaalde tijd een doelpoging moet worden ondernomen. Wordt ongetwijfeld een hele uitdaging tegen defensieve tegenstanders, maar dwingt de partij in balbezit voorwaarts te spelen.

Een andere regel die mogelijk breder kan worden geïmplementeerd, is tijdstraffen; op het ogenblik deels ingevoerd in het veldvoetbal. Hoewel in het zaalvoetbal, ook wel futsal genoemd, al sinds jaar en dag een regel: bij een overtreding die “gele kaart waardig is”, moet de speler 2 minuten op het strafbankje zitten. En dat geldt eveneens indien er ook maar enig commentaar naar de scheidsrechter wordt gegeven. Een zeurderig “hé scheids” is al voldoende om je team 2 minuten met 4 tegen 5 te laten spelen. Dus niets geen omsingeling van de leidsman.

Dus ook in de A-categorie in het hedendaagse voetbal tijdstraffen invoeren voor alle wedstrijden, inclusief de Eredivisie. Lijkt mij ook wel zo eerlijk voor de tegenstander, die dan profijt heeft van de situatie Terug naar het hedendaagse voetbal, waarbij wedstrijden in de A-categorie in het totaal 5 spelers mogen worden vervangen. Om tijdrekken enigszins binnen de perken te houden, mogen er slechts 3 wisselmomenten gedurende de wedstrijd. Daarbij komt het evengoed nog steeds voor dat de gewisselde spelers niet de kortste weg nemen om buiten het veld te geraken, en daarbij ook nog eens tergend langzaam richting de dug-out sloffen.....als ze voorstaan. “Who cares”, als zuivere speeltijd wordt toegepast.

Maar misschien wel het meest irritante voorbeeld van tijdrekken is de enorme stroom van gefakete blessures tegen het einde van de wedstrijd. 

De argumenten om zuivere speeltijd in te voeren zijn legio.

Echter bij implementatie is de volgende vraag lastig te beantwoorden: Wie doet de registratie.....?