NLMagazine/Waddenzee, Dieren & natuur – Een zeehond hoort vrij door de Waddenzee te zwemmen. Maar steeds vaker gaat het mis. Touw, visnetten, plastic en ander afval dat in zee terechtkomt, verandert voor nieuwsgierige zeehonden soms in een levensgevaarlijke val.
Het reddingsteam van het Werelderfgoedcentrum Waddenzee (WEC) in Lauwersoog heeft het er dit jaar opvallend druk mee. Tot eind augustus kwamen er al 57 meldingen binnen van zeehonden die verstrikt waren geraakt. Dat zijn er nu al meer dan in heel 2025, toen het totaal op 45 bleef steken.
En het jaar is nog lang niet voorbij.
Een touwtje kan levensgevaarlijk worden
Vooral jonge zeehonden lopen gevaar. Zo'n dier zwemt nieuwsgierig rond, ziet een stuk touw of net en voor je het weet zit het vast rond zijn nek, kop of flipper. En daar begint de ellende…
Een jonge zeehond groeit namelijk nog. Het dier wordt groter, maar het touw of net natuurlijk niet. Daardoor kan het materiaal steeds dieper in de huid snijden. Wonden raken ontstoken en zonder hulp kan een dier uiteindelijk zelfs sterven.
Het speciale reddingsteam van het WEC vaart daarom na een melding zo snel mogelijk uit. Waar dat kan, wordt de zeehond ter plaatse bevrijd. Dat is meestal beter dan het dier eerst te vangen en mee te nemen naar een opvangcentrum.
Vooral grijze zeehonden zijn nieuwsgierig
Een opvallende probleemplek is de Engelse Hoek, een zandplaat ten westen van Terschelling. Alleen daar werden dit jaar al 21 verstrikte zeehonden gezien.
Volgens het WEC kan de stijging verschillende oorzaken hebben. Er ligt mogelijk meer afval in en rond de zee, er zijn meer grijze zeehonden én mensen letten tegenwoordig beter op en melden problemen sneller. Vooral de grijze zeehond is een nieuwsgierig dier. Leuk natuurlijk, totdat zo'n jonge avonturier besluit eens te onderzoeken wat dat vreemde stuk touw of net eigenlijk is.
Dan kan nieuwsgierigheid plotseling levensgevaarlijk worden.
De redders hebben nu zelf hulp nodig
En daar zit een wrange tegenstelling. Terwijl het WEC steeds vaker moet uitrukken om zeehonden te redden, verkeert het centrum zelf financieel in zwaar weer. Het Werelderfgoedcentrum kampt met grote schulden en heeft geld nodig om zijn werkzaamheden te kunnen blijven uitvoeren.De dieren kunnen niet om hulp vragen. Daarom doen mensen dat voor hen.
Maar die mensen moeten natuurlijk wél de middelen hebben om met een boot uit te varen, dierenartsen en verzorgers in te zetten en een zeehond uit een net of touw te bevrijden.
Kortom: de zeehonden zitten soms letterlijk in de knel. Hun redders inmiddels figuurlijk ook.
Bron: WEC, Leeuwarder Courant
