Petra Lunenburg tekent 'Verweven', een expositie in KCH

Ik kom uit een gezin, 1 van 4 kinderen, geboren in de jaren 70.
Mijn ouders hielden van muziek en cultuur en leefden van een uitkering.
Geldgebrek was een constante factor tijdens onze opvoeding.

Achteraf geldt dit idee nog steeds; tekenen is mijn anker en mijn eindeloze bron en stimulans.
Hieruit put ik energie en vreugde.

In 1996 studeerde ik af aan de mode afdeling van wat nu ‘ArtEZ’ heet.
Met mode heb ik altijd een haat liefde verhouding gehad.
Omdat we geen geld hadden, was het voor mij onbereikbaar. Ik voelde me buitengesloten omdat ik de juiste mode niet droeg. Gek genoeg bestond mode voor mij niet tot mijn 7de levensjaar en dan opeens…werd dat belangrijk. Word je je door klasgenoten heel bewust gemaakt van hoe je eruit ziet.

Toen (vanaf mijn 14de) leerde ik. Mode is geen status, mode is gebruik maken van eigen creativiteit, vermogen, lust, handigheid, en hoeft geen geld te kosten.
Toen werd het een manier om mezelf te bevrijden.

Nu ook tig jaar later, kan ik via tekeningen kleding die ik nooit kan dragen of aanschaffen, de meest waanzinnige ontwerpen ervaren. Ik gebruik silhouetten en outfits die mij raken als uitgangspunt. De vormen van de catwalk laat ik los op mijn getekende lichamen. Het stukje wat mij fascineert en wat buitengewoon goed matcht met het medium tekenen, is de relatie tussen kleding en lichaam. Beiden worden één. Het lichaam beweegt, de vorm verandert. Geen zwaartekracht in de getekende dimensie maakt dat ik volledig vrij ben in mogelijkheden.

Vrij betekent niet willekeurig; in elk beeld zoek ik naar een energie die kan stromen.
Dat lichamelijke aspect bestudeer ik en doceer ik via modeltekenen.
Eindeloos boeiend vind ik het gegeven dat alles in het lichaam in evenwicht is.
De S-vormen zijn overal terug te zien.

Als ik teken, werk ik vaak aan meerdere beelden tegelijk.
Dat houdt mijn blik fris en helder. En zorgt voor een constante beweging.
Je kunt niet afdwingen iets te zien wat je nog niet ziet.
Deze regel klinkt alsof ik een fout maak, maar dat is niet het geval./ dat is niet zo.

Kijken betekent openstaan, ik reageer de hele tijd op wat ik zie.
Zonder dat ik mijn idee op het papier forceer.

Wanneer een beeld af is, herken ik het.
Terwijl ik bij aanvang niet weet hoe het eindbeeld eruit zal zien.

Deze werkwijze vraagt om media die vloeibaar zijn, snel drogen en gelaagdheid bieden.
Acrylverf, verdund tot heel dik en droog, in combinatie met oliepotlood zijn daarom mijn favoriete materialen. Ook werk ik vrijwel altijd op papier.
De snelheid waarin ik werk, sluit hierop aan. Ik denk ook dat het nog een overblijfsel is van mijn liefde voor mode- illustraties.

Ik heb vaak toeschouwers die mijn werk proberen te duiden. Is het nou een illustratie of is het kunst. Ik vind dat totaal niet relevant; mode kan kunst zijn, een illustratie kan kunst zijn en kunst kan een illustratie zijn. Dat gelabel is zo gelimiteerd.
Het is heel rijk om met mensen te werken die juist het tegenovergestelde doen; vragen stellen om nieuw gebied te ontdekken. Gebieden waar geen labels voor zijn.

Met Wende Snijders mocht ik zo een fijne werkervaring hebben.
Door haar werd mijn tekening poëzie. We maakten eerst alles heel ruim. En toen gingen we teksten naast mijn tekeningen leggen.
En soms ontstonden er zulke mooi relaties en associaties! Veel mooier dan we vooraf hadden kunnen bedenken. Zou de opdracht geformuleerd worden: “Graag 3 illu’s in kleur en 2 in zwart wit leveren bij die en die tekst”, dan hadden al het moois wat uiteindelijk in een songteksten boek WILDERNIS gebundeld was, nooit het daglicht gezien! Het gaat dus altijd over dat stuk onderzoek gevoed door nieuwsgierigheid.

Ook de tentoonstelling in Kunst Centrum Haarlem is er een van waanzinnig spannende combinaties waarbij alle makers in onze kracht hebben kunnen werken.
Pas aan het eind van ieder’s proces hebben we onze parels bij elkaar gebracht.
Het is heel bijzonder - voor mij althans- om zo’n mogelijkheid te krijgen. Ik ben Susan van ’t Slot, directeur van KCH, dan ook enorm dankbaar. En nu heb ik gehoord dat dat wederzijds is. Zij is ook trots op hetgeen nu te zien valt.

We laten zien dat grote contrasten elkaar juist versterken; ik vind dat een mooie symboliek in de gepolariseerde wereld waarin we leven.
We hebben elkaar niet ingeperkt, maar in volle glorie kan ieder zijn deel laten zien.

De kleding uit de expo is van Martinus Johannes en Claes Iversen.
Fotografie: Gemmy Woud-Binnendijk.

Meer informatie

KCH, Gedempte Oude Gracht 117-121, Haarlem.
Tel:023 - 542 24 27

Openingstijden:
Zondag en maandag 12 tot 17 uur 
Dinsdag t/m zaterdag 11 tot 17 uur
Eerste zondag van de maand gratis
De tentoonstelling loopt tot 15 augustus

https://www.kunstcentrum-haarlem.nl/verweven/
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
Instagram Petra Lunenburg
www.petralunenburg.com
+31 (0) 6 288  33  617