Gebruikerswaardering: 5 / 5
Column door Fred van Assendelft - NLMagazine/Columns - We moeten een jaar of tien of elf zijn geweest, Gerrit en ik, vrienden op de lagere school. We hadden elkaar gevonden omdat we beide niet zo hoog in de hiërarchie van de klas zaten. Niet onderop, maar zeker ook niet bovenin, dat schiep een band.
Samen gingen we op pad, naar de Utrechtse Brug. Deze nieuwe brug, destijds de langste van Amsterdam werd in 1954 geopend. Deze toegang van Amsterdam-Zuid (de Rijnstraat) naar de Nieuwe Utrechtseweg, de A2, was erg duur geweest en daarom was de omgeving nog niet hersteld van de bouwschade: aan de westzijde lag een spannend moeras. Daar moesten we zijn.
Door het riet heen liep een pad, kronkelend door het zompige zand. Stapte je naast het smalle pad, dan verdween je voet in de modder en met nog een stap verder kon je er tot over je enkels in wegzakken. Een perfecte omgeving voor een paar schoffies.
Ineens bleef Gerrit staan:
- Ik moet poepen, riep hij. Uitvoerig excuseerde hij zich door uit te leggen dat als hij moest, dat hij het vaak niet lang kon ophouden. Het moest echt nu gebeuren.
- Wat let je, doe het gewoon, ik loop wel even terug.
Nadat ik over het kronkelige pad teruggelopen was, bleef ik staan totdat mijn vriend klaar zou zijn, maar plotseling hoorde ik een noodkreet:
- Help me, ik zak weg.
Haastig liep ik terug en zag Gerrit op zijn hurken zitten met zijn beide voeten al een eind in het moeras, z’n billen raakten al bijna de drassige grond. Vanaf het pad kon ik zijn handen bereiken en probeerde ik hem uit het moeras te trekken, of in ieder geval in staande positie te krijgen, maar Gerrit was een stuk zwaarder dan ik. Met één hand trok ik aan Gerrit en met m’n andere hield ik mij vast aan een paar flinke rietstengels en zo kreeg ik de angstige jongen toch nog rechtop. Zijn korte broek zakte nog wat verder over z’n knieën. Met de ene hand mij en met de andere hand zijn broek vasthoudend, probeerde Gerrit uit de modder te stappen. Gelukkig was hij niet ver het moeras in gelopen en kon hij een voet uit het slijk trekken, terwijl de andere voet er weer wat dieper in zakte. Toen het hem uiteindelijk lukte een voet op het pad te krijgen, kwam de andere voet al gauw omhoog uit de drek en samen stonden we op het droge, Gerrit in zijn blote kont en ik met een snee in mijn hand van de scherpe rietstengel.
Broek omhoog, schoenen schoonmaken met riet, bloederige hand aan de broekspijpen afvegen en naar huis. Over poepen heb ik hem niet meer gehoord, hij had waarschijnlijk door de schrik zijn aandrang verloren, of misschien is er toch nog iets onwelriekends achtergebleven in het moeras.
