Gebruikerswaardering: 5 / 5
Column door Fred van Assendelft - NLMagazine/Columns - Geboren en getogen Amsterdammer, opgegroeid in de Rivierenbuurt, dat ben ik.
Mijn ouders hadden het niet breed, maar ik ben me daar nooit bewust van geweest. Ik heb een heerlijke jeugd gehad, met voetballen, dat kon nog op straat, langs de Amstel lopen met vriendjes, in een roeiboot springen die een beetje aan de kant lag, tot de schipper van de grote boot waaraan het kleine bootje vastlag, het wankele vaartuigje met een staak van de kant duwde en ik gevangen zat. Gelukkig heb je dan nog vrienden die met een tak mij weer naar de kant konden trekken.
Op avontuur uit in het overamstelgebied. Samen met een paar maten vonden we op een verlaten terrein een platte steen. Toen we die omdraaiden bleek er wat op te staan, het was een gedeelte van een grafsteen. Onze fantasie sloeg op hol: had hier een moord plaatsgevonden ? Waren de criminelen misschien nog in de buurt ? We keken zorgvuldig om ons heen en zagen gelukkig niemand. Met z’n vieren tilden we het loodzware brok gesteente op en namen het mee de Nieuwe Utrechtse Brug (nu het begin van de A2) op. Wat we er precies mee wilden, weet ik niet meer, maar woorden als ‘politie’ en ‘beloning’ waren wel gevallen.
Halverwege de brug konden we niet meer en hebben we de steen aan de kant gelegd, weer een avontuur afgelopen.
Over de ringspoordijk lopen en in bunkers kruipen die daar nog vrij toegankelijk waren. Wat je daarin niet allemaal vond, … Er kwamen nog wel eens stelletje om daar te doen wat thuis niet mocht en de restanten, kleverig en vies, lagen her en der verspreid. Spannend ! Wij waren tien jaar oud en sommigen nog geeneens. Waar alles precies voor werd gebruikt en hoe het zat wisten we niet maar met wat fantasie en bravoure kon je elkaar wijsmaken dat je de alles al eerder had gezien, bijna had gedaan en praktisch volleerd was.
Toen er bij en achter de nog te bouwen Nieuwe RAI land werd opgespoten, was dat een zandvlakte die uitnodigde tot vertier. Als je een beetje in het zand wroette, en soms hoefde dat niet eens, vond je stenen pijpenkoppen en -stelen, kapotte koppen en schotels, prachtig allemaal, totdat een van de jongens langzaam in het drijfzand begon te zakken. Gillen en schreeuwen hielp niet, er was niemand in de buurt. Gelukkig stopte het zakken in het zand toen hij tot halverwege zijn dijen erin was verdwenen. Allemaal liggend op het zand hebben we hem er toen weer uit kunnen trekken. We kwamen met de schrik vrij, hadden ons lesje over opgespoten land geleerd en kregen ze thuis uitgemeten omdat we te smerig waren om aan te pakken. Ach ja, dat hoorde ook bij mijn jeugd.
