Column door Danny Fransen - NLMagzine/Columns - Nadat ik een pakketje heb weggebracht, kom ik terug bij m’n auto die, met signaallichten even op de laad en los plaats, geparkeerd staat.
Er staat een tiener naast m’n auto. Hij zegt niets, kijkt niet op, is met z’n blik op m’n auto gericht.
‘Vind je het een mooie auto?’ vraag ik hem. Terwijl hij mij nog steeds niet aankijkt zegt hij; ‘het is, het is een oude auto mevrouw’.
Ah, ik hoor en ik zie dat hij het syndroom van Down (of iets vergelijkbaars) heeft, dat verklaart wellicht waarom hij geen enkel oogcontact maakt, alsof ik er niet bij sta.
‘Het is inderdaad een oude auto’ bevestig ik zijn opmerking. ‘Ik weet wat het is mevrouw’ zegt hij daarna. En nog voordat ik antwoord kan geven, gooit hij, nog steeds kijkend naar mijn auto, alle specificaties van m’n oude autootje eruit.
‘Jeetje mina, jij weet echt welke auto dit is’ flap ik eruit, overdonderd door zijn kennis. ‘Ik houd van auto’s mevrouw’ zegt hij nog steeds zonder op te kijken.
‘Wil je er misschien even inzitten?’ vraag ik hem vervolgens. Zonder mij aan te kijken, zie ik een grote glimlach verschijnen en hij knikt ‘ja’.
In de auto raakt hij alles voorzichtig aan, alsof het breekbaar is, en zijn ogen volgen zijn handen. Daarna stapt hij uit, zegt ‘dag mevrouw’ zonder op te kijken en met een snelle pas loopt hij weg.
Met een glimlach kijk ik hem na, hoe bijzonder…..💖